بودن و نبودن

می دانی فرق بین بودن و نبودن چیست؟

بودن یعنی با طلوع هر خورشید بیدار که می شوی از گوشه ی چشمانت و از کناره ی لب هایت همان ذوق همیشگی پیداست.چای اول صبح در بودن معنا می دهد.وقتی صبحانه ات کامل می شود ولیوان چای در دست به سمت مبل کنار تلویزیون می روی و چایت را همان جا سر می کشی و من همچنان و همچنان با همان گوشه ی چشمانم و ذوق لب هایم تو را نگاه می کنم.

و اما نبودن یعنی نیستن

یعنی چای اول صبح را بدونِ هیچ طمع شیرینی خوردن،یعنی لبخند نیامده بر روی لبانم،یعنی تو نباشی و من تنها و بی صدا و آرام با همان سکوتِ آمده از تنهایی صبحانه ام را می خورم و لقمه ها یکی از یکی کوچکتر می شوند و صبحانه خیلی زود تمام می شود و کسی نیست لیوان چای در دست با نگاه من به سمت مبل برود و تلویزیون خاموشِ خاموش است. و خانه صدای خاصی نمی دهد.اما فقط یک چیز دارد،وقتی که نیستی همه بی صدا با من حرف می زنند.همین دیوار رو به رو دیروز آنقدر عجیب به من زل زده بود که انگار چشمانم را برای مدت زیادی برای خودش برده بود.یا همین مبل روبه رو که تو روی آن می نشینی آنقدر نگاهم کرد که از رو رفتم.تهی و خالی از تو بود .مرا چرا نگاه می کرد نمی دانم.

ولی گلدان های خانه آنقدر مهربان مرا نگاه می کنند که می دانم دلشان به اندازه لازم برایم تنگ می شود.سراغشان می روم.آنها تنها کسانی هستند که در نبود تو صدای مرا در می آورند.